Intro   Works   Installation   Writings   Press   Contact     Site by Grrr  
 





NRC Handelsbad
Door Machteld Leij
Jill Magids speurtocht

Vreemd, zo kun je het werk van Jill Magid (1973) noemen, of een beetje luguber. De Amerikaanse kunstenaar is van plan om van zichzelf, na haar overlijden en crematie, een diamant te laten maken. In Stedelijk Museum Bureau Amsterdam ligt de ring al te fonkelen, weliswaar nog zonder steen. De ring en een paar officiële documenten, zoals het contract met de organisatie Lifegem die het hele proces van diamant maken onder haar hoede heeft, vormen samen het werk Auto Portrait Pending. En dat niet alleen: alles wat er over het werk wordt gezegd of geschreven, maakt er deel van uit.

Een ander werk, Head, is een driedimensionale reconstructie van Magids eigen hoofd. De ogen zijn geloken, de mond staat iets open en het hoofd is naar achteren gedraaid. Het beeld lijkt wel een opzet voor een schilderij van de 19de-eeuwse Franse schilder Theodore Gericault van de verwrongen gelaatstrekken van geestelijk gestoorden. In werkelijkheid is Head een forensische reconstructie, zoals die worden gemaakt om de identiteit van een slachtoffer te kunnen vaststellen. Magids schedel werd gescand, ze leverde plukjes haar en vulde uitgebreid een forensisch rapport in.

Vooral Magids teksten blijven je bij. In een verklaring bij Auto Portrait Pending staan zinnen als: ,, I cover you, I hold you harmless from any loss, cost, damage.'' Het klinkt als fragiele po‘zie, en staat in schril contrast met de koele, zakelijke toon van het contract met Lifegem.

Voor de tekeningenreeks Composite vroeg Magid aan kennissen om een beschrijving van haar te geven aan politietekenaars. Het leverde heel verschillende gezichten op, maar de donkere ogen priemen je vanaf elk portret tegemoet. Daarover bestond geen twijfel.

Het lijkt een omslachtige aanpak, om jezelf te willen portretteren door middel van bestaande controlesystemen en diensten die speurwerk van de politie ondersteunen. Net of je wilt fijnschilderen met een verfroller of borduren met een speer. Maar de manier waarop Magid deze diensten gebruikt is fascinerend. Ze eigent zich de systemen toe, plooit ze naar haar wensen. Voor het werk Evidence Locker, dat ze presenteerde op de Bi‘nnale van Liverpool in 2004, liet ze zich filmen door de talloze surveillancecamera's in de stad. Met haar rode jas was ze duidelijk te volgen door de straten.

Voor haar project Camera One Wester Park (2005) zette Magid een sporenonderzoek in gang. Het resultaat is een boel bewijsmateriaal in plastic zakjes en een lijvig rapport van het onderzoek op locatie, vol foto's van de technische recherche. De locatie, het Amsterdamse Westerpark, heeft Magid ook gefilmd. Met haar lijzige Amerikaanse accent beschrijft ze sc¸nes die je niet ziet. De speurende camera glijdt van graspol naar graspol. Een trein rijdt langs. Er gebeurt weinig, en toch heb je het gevoel ergens getuige van te zijn. Magid plant beelden in je hoofd, met een minimum aan visuele informatie.

Haar kunst bevraagt zaken die vast lijken te liggen. Gegevens en feiten zijn niet eenduidig maar het resultaat van interpretatie Magid laat zichzelf zien en schudt je en passant op, om je dan helder en alert de urban jungle weer in te sturen, waar camera's op al dan niet onschuldige voorbijgangers loeren, en waar een linkerschoen in de goot misschien wel bewijslast kan vormen.

Tentoonstelling: Jill Magid, Libration Point. T/m 31/12 in: Stedelijk Museum Bureau Amsterdam, Rozenstraat 9, Amsterdam. Open di t/m zo 11-17u. Inl: 020-4220471 of www.smba.nl

1 december 2005